En dan is er het ‘daarna’

Het hoofd doet rare dingen in dit soort situaties. Echt ik heb tot een dag geleden, april 2019, gedacht dat mijn zoon in 1995 was verkracht maar vond een cassette bandje met vragen die we op genomen hadden op de avond dat hij thuiskwam. Daar staat onomstotelijk op 1994, dat van 7 juli klopte wel. Heel jaar er naast, foei, excuus maar maakt voor het verhaal en de woede niet. Dat betekent dat dat van die pedo in 1993 gebeurt moet zijn. Wat wel klopt is dat zoon bijna anderhalf jaar na dit bandje kwam met deze pedo hij had het lang niet verteld dus. En dat hij dat vertelde van die pedo was ook weer een fantastische samenloop van omstandigheden.

Na zijn verkrachting was ik toch wel erg op mijn hoede geworden voor het mannelijk geslacht. Door een verkeerde timing kwam dat eruit bij zijn leerkracht. De man is zich rot geschrokken toen ik dat zei. Door het daardoor verlengde oudergesprek was ik veel later thuis dan gedacht. Zoon vroeg natuurlijk waar we zo lang over gesprokken hadden nadat ik hem verteld had dat ik vond dat leerkracht ook wel zijn verkrachter zou kunnen zijn, werd hij bijna hysterisch kwaad en gooide per ongeluk de naam van de pedo uit zijn mond. Met de gevolgen zoals in vorige bloggen beschreven, zijn verkrachter van 7 juli 1994 is nooit gevonden. De pedo is uiteindelijk in januari 1998 vrijgekomen. Dat was toch wel een heel lastig jaar omdat hij op de weg naar school woonde en boven de bakker waar ik altijd kwam. Letterlijk kwam. Na dat ik wist dat hij daarboven woonde ben ik daar geen brood meer gaan halen. Er zijn nog veel meer dingen gebeurt waar ik wel van weet dat er zijn gebeurd maar waar ik geen datum meer op kan plakken. Zo weet ik dat er bazaars op school georganiseerd waren waar ik heel druk meer ben geweest want je leeft wel gewoon door. Ook vakanties gaan gewoon door en daar hebben we veel plezier gehad en dat kan ik me wel nog allemaal herinneren. Langzaam maar zeker gaat het gewone leven zijn plek opeisen zoals dat hoort. Wel waren we allen altijd alert, ik zeker, altijd de volhoorns uit altijd oppassen. Op dat moment realiseer je je dat niet maar het vreet energie kom je later achter. En die pedo zagen we ook regelmatig, maakt het niet rustiger op maar. Mijn gerammel aan de politie/justitie poorten was niet onopgemerkt gebleven.

 Er was een kinderporno zaak gevonden en de politie moest de arme ouders op de hoogte brengen van het feit dat hun kinderen op beeldmateriaal stonden. In en in triest. Om ouders in dezelfde positie te kunnen helpen werd er een groep op gericht, het HNOK, hulpverleners netwerk voor ouders van kinderporno slachtoffers. Ik werd gevraagd daar ook bij te komen, graag natuurlijk. Had nog steeds niets geleerd. Ik dacht echt serieus dat we iets zouden kunnen betekenen en dat we iets zouden kunnen veranderen, hahhahaha hoe dom.

We kregen een heuse echte telefoon training en er werd een uitzending op televisie aan geweid gepresenteerd door Aart Zeeman. Het bestuur van het HNOK bestond uit een politie-inspecteur, een officier van justitie en twee psychologen als ik het goed heb onthouden. Een delegatie van de ouders mochten daar ook bij zijn, een vriendin en ik. Hoe goed bedoelt het ook was men luisterde niet naar ons. Verzon zaken waar je als ouder niets aan hebt, alles redelijk dadergericht. De telefoonlijn kwam er en ik was de eerste die mocht. Er was mij opgedragen niet langer dan 45 minuten met een persoon aan de telefoon te zijn. Veel te kort bleek. Mijn eerste gesprek duurde meer dan twee uur en ik weet nog waar het over ging. Een moeder die haar man betrapt had op het hebben van seks met haar zoontje van 6 jaar. Ze was van hem gescheiden maar het jochie moest twee keer per maand een weekend naar zijn vader. De vrouw heeft, terecht, een uur gehuild. Haar kind krijste en schopte en gilde als zijn vader voor de deur stond en was triest als hij een dag later terug thuiskwam. Omdat ik niet anders wist heb ik gezegd dat ze hem veilig weg moest laten lopen naar buren ofzo. Het HNOK was verder geen succes, ik was de enige die een telefoontje kreeg. Wel hadden we een keer per maand een gesprek met een pedagoge geloof ik en een psychologe. Ook daar kregen we als ouders geen enkel gehoor over hoe Wij denken dat het goed zou zijn. Inmiddels had ik een vriendin gevonden in een andere moeder en werden wij gezamenlijk uit het HNOK verwijderd omdat we als ouders een interview hadden gegeven aan de krant het Parool. We hadden niet vermeld dat we een telefonische training via het HNOK hadden gekregen, nou en? Met mijn vriendin hebben we Ouders van… opgezet en geprobeerd daar aandacht te krijgen voor de positie van de ouders, niets nada nul. Nergens reactie.

Het leven thuis ging ook weer min of meer normaal. Mijn zoon durfde weer naar buiten met vriendjes voetballen maar niet meer te ver weg en zeker niet alleen. Juist omdat het zo normaal begon te worden, kreeg ik de kans om moe te zijn en na te denken en te voelen. En wat is al schreef, bij die bakker werd er geen brood meer gehaald. Ik was tal van ‘vriendinnen” kwijtgeraakt. Men vond ons op een of andere manier schuldig hoorde ik later. Op de vraag hoe wij in vredesnaam schuldig moesten zijn, werd geen antwoord gevonden, gewoon was dan het antwoord. En dan word je toch wel een beetje beu van je omgeving, het begon te kriebelen bij me. Het gevoel steeds raar aangekeken te worden vond ik niet eens het ergst en er was geen gevoel van onveiligheid bij mij. Ook niet bij de kinderen voor zo ver ik weet. Toch kriebelde het, weggaan, andere omgeving. Maar ik vertikte het om te gaan verhuizen vanwege hem. Het werd wel eens gevraagd, wil je niet weg. Mijn steevaste antwoord was Nee ik laat me niet verjagen door zo’n etter maar het zat wel achter in m’n hoofd. Inmiddels had ik nog een moeder leren kennen en die sprak ik ook veel, zij vertelde me dat ook zij niet ging verhuizen door die eikel. Maar het zaadje groeide en groeide. Vlak voor sinterklaas 1998 moest ik nog een cadeautje kopen voor mijn partner. Op één of andere manier was ik vrolijk opgewonden dit jaar, was weer voor het eerst sinds… Ik sta te wachten voor het stoplicht en zie die traumamaker voor de winkel staan voor ik heen moest. Ondanks dat het donker was zag ik dat hij me aankeek en ik werd zooooo pissed, zo razend, alle hel en verdoemenis kwam eruit. En ik keek alleen maar en dacht, je kan daar blijven staan maar ik kom eraan en laat me niet stoppen, wie weet scheld ik je wel uit voor vieze kinderverkrachter en dat je ons leven kapot hebt gemaakt. Vroeger heette dat een split second tegenwoordig een nano seconde, heel kort maar het werkte. Eén oogknipper en hij was weg!!! gewoon hij stond er niet meer. Als een pauw ben ik die winkel in gelopen, jammer dat er niemand was die het zag. Jee wat was ik trots op mezelf.

En dat was, met andere redenen, de opmaat tot de beslissing om te verhuizen. Heel 1999 stond in het teken van de verhuizing voor mijn oudste zoon zou het erg zijn want hij moest achterblijven vanwege school. En er gebeurde toch nog iets heel raars. Mijn dochters hadden inmiddels de leeftijd dat ze alleen met vriendinnetjes naar speeltuinen mochten. Op een dag kwamen ze te laat terug dus ging ik hen zoeken. Halverwege kwam ik hen tegen. Ze vertelden een warrig verhaal over een man die zijn jas open deed en bloot was. Ongerust mee met de meiden naar de speelplek maar natuurlijk niemand gevonden. Wel een verbod op de speeltuin tot hun verdriet. Te laat bleek later. Maar we gingen verhuizen en kwamen terecht in een klein dorp in Zeeuws-Vlaanderen. Heel verschil met de drukke Kinkerbuurt in Amsterdam. Ik vond het heerlijk en de kinderen waren binnen twee dagen gewend, hadden vrienden en vonden het leuk. En we hadden een prettig onoverzichtelijke hoeveelheid geld dat hielp mee met het vinden van een woning. Voor we uit Amsterdam vertrokken hadden we nog geen nieuwe woonplaats, wel veel geld gekregen voor de woning. Door toeval en geld waren we in dat kleine dorp terecht gekomen. Maar we kochten een huis en verbouwde het naar ons zin. Op school was het wel heel erg wennen voor de kinderen, totaal andere mentaliteit maar ook dat kwam goed. We woonde hier bijna op de kop af een jaar in oktober toen de meiden met hun twee vriendinnen gingen zwemmen. Het was de vrijdag voor de herfstvakantie 2000.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s