Dochter

on

Het was vrijdagmiddag voor de herfstvakantie 2000, ook weer zo’n datum om nooit te vergeten. Het was nog redelijk mooi weer voor oktober en het zwembad was dichtbij dus de meiden konden alleen op de fiets naar het zwembad. Mijn twee dochters met twee vriendinnetjes tussen tien en 14 jaar. Twee uur later waren ze alweer thuis in een kakafonie van woorden, ze , hij, kakel kakel, echt niet helpen waren ongeveer de woorden die ik begreep. Mijn allertheidsknop was ingedrukt en de sirenes loeiden alweer luid. Na een half uur kwamen er eindelijk normale zinnen uit en mijn angst werd waarheid. Er was een man in het zwembad die hen volgde dus wilden ze weten op wie hij het voorzien had. De jongste meest kwetsbare, mijn jongste dochter van 11, een krummel van een kind die wegwaaide bij windkracht 8. De man had hen achter volgt en uiteindelijk mijn, MIJN, kind in zo’n waterversnelling getrokken. Wat daar precies gebeurd is, was niet helemaal duidelijk, wel dat ze bijna verdronken was en dat hij iets in haar gestopt had… vermoedelijk een vinger. In de pure paniek heeft ze hem waarschijnlijk geschopt waardoor hij haar los liet. De andere meiden waren als een gek aan het zoeken naar haar tot haar zus haar zag en haar uit het water heeft getrokken. Ze zijn direct met dit verhaal naar de bad juf gegaan. Die deed het af als flauwekul omdat de man zelf twee kinderen bij zich had.

Het gevoel was oud en vertrouwd, de pijn, de verdoving, het onbegrip en grote niets, alles was er weer als een oude bekende. Ik haat het maar het heeft wel een doel, bij mij dan. Onbewust gaat de automatische piloot aan. Kinderen troosten en zeggen dat ze het goed hebben gedaan. Oudste dochter omstandig prijzen voor het redden van haar zus. Ondertussen polsen of ze weet wat hij erin gedaan heeft. Hersenen zijn al weer veel verder dan ik wil, politie moet gebeld, aangifte gedaan, er moet ook nog gekookt worden en de andere kinderen moeten het weten. Eerst maar de politie, in dit dorp maar een paar agenten maar ik kreeg iemand aan de telefoon. Ohoh het vuurtje laaide gelijk weer op naar epische vulkaan uitbarstingen. Agent zei dat ik geen aangifte mocht doen. HOEZO mag ik geen aangifte doen agent, mijn dochter is minderjarig en dan moet ik voor haar aangifte doen. Mag niet zei hij. Hij weet nu hoe het voelt om door een telefoondraad getrokken te worden, ik laat mij niet zeggen dat ik geen aangifte mag doen. Kom wel even naar het bureau meneer ik weet hoe het werkt. Het bureau is dicht en er zijn geen agenten mevrouw. En dat moet ik geloven??? Nou nee dus. Na een half uur overstuur zeggen dat je aangifte wilt doen of in ieder geval een melding er van wilt maken ging hij overstag. Hij zou er een melding van maken en er zouden agenten naar het zwembad gaan, serieus op eens waren er wel agenten. En we konden aangifte komen doen op dinsdag. Daar zitten dus drie dagen tussen en volgens mij is het van groot belang om zo snel mogelijk aangifte doen maar kennelijk is er iets veranderd. Wat niet nooit veranderd is het feit dat niemand en zeker de politie niet moet zeggen dat je niet zo hysterisch moet zijn en dat je moet kalmeren. Er wordt niets gekalmeerd, helemaal niets. Van de dagen daarna weet ik niets meer, denk dat automatische piloot alles overnam. En het was natuurlijk weekend dus dan kan  je helemaal niets. Leerzaam feit, zorg dat je nooit verkracht op een vrijdagmiddag want dan is er bijna nergens personeel om je te helpen én je moet een afspraak maken !!!! om aangifte te mogen doen, mogen doen, als of het een gunst is. Bah.

En dan komt er dus een dinsdag en dan komt er een mevrouw agente vragen wat er gebeurd is en die schrijft alles op. Ik kom er nog op terug zei ze toen ze weg ging en dat deed ze de volgende dag. Ze was naar het zwembad gegaan en had de badjuf gesproken die kon zich niets meer herinneren. Serieus echt??? Na vier dagen gaan ze nog eens vragen of iemand zich iets kan herinneren. Idioten. Hetzelfde soort kwam ik hier tegen op de lagere school, zelfde soort als in Amsterdam daar zit geen verschil in. ‘Er is watttt gebeurt? Echt, ohhh wat naar, ja natuurlijk gaan we daar rekening meer houden  en gaan we op haar letten, maakt u zich geen zorgen als er iets is bellen we direct’ en meer van dat soort bla bla. In Amsterdam werd mijn zoon gewoon op de gang gezet als hij weer eens dwars was maar dat hoorde ik pas jaren later, mijn dochter hebben ze gewoon haar gang laten gaan. Ik kan het ze niet eens kwalijk nemen ze zijn er niet in opgeleid en ze hebben alleen zo veel te doen, zo overbelast maar jammer is het wel. Hier op het platteland is er ook bijna geen hulp, dichtstbijzijnde toen was in Rotterdam anderhalf uur rijden en een wachttijd van een half jaar. Nee dank u.  Op de een of andere manier kwam dit misbruik minder scherp bij me binnen, ik bloedde wel voor mijn dochter maar het schrik effect was er niet. Het is toch erg om te zeggen dat er gewenning  optreed maar dat gebeurde wel denk ik.

Vijf maanden later. Jeeeee jippie. De belangrijkste toets van je schoolleven, de CITO toets. Het ging niet echt goed met dochter, veel nachtmerries en onrust problemen met concentratie. Ik naar school of ze het niet mocht uitstellen of helemaal niet doen?? Want dat lijk zag ik al van verre drijven. Het antwoord was driewerf nee, hoe ik het in mijn hoofd haalde om zoiets voor te stellen. Die momentopname is van het grootste belang om te bepalen hoe veel kennis mijn dochter had opgenomen in de laatste zes jaar op school. De gevreesde eerste dag was nog erger dan ik verwachtte. Helemaal overstuur, huilend sloot ze zich op haar kamer op. Ze kon niets, wist niets, alles was verknald en ze was alleen maar stom. Ohhh man wat een werk was het om haar te troosten en maar blijven zeggen dat ze niet stom is enz enz. De andere dagen waren net zo, vreselijk. Dan heb je een kind wat op de rand van de puberteit staat dus sowieso niets wil horen van een volwassene en dan met zo’n achtergrond. Wat moet je dan als moeder, waar kan je naar toe waar kan je uithuilen, wie heeft de antwoorden hoe hier mee om te gaan. Dus ging ik maar door op een weg waar van ik dacht dat die wel goed zou zijn. En dan komt de uitslag en dan krijg je toch trap na, die kwam net zo hard aan als destijds bij mijn zoon toen ze me vertelde van de in en uitwendige spermasporen. Verpletterd door een ton aan bakstenen hoorde ik dat ze niet de juiste capaciteiten had om naar het normale vmbo te gaan. Dat hadden we al zien aankomen mevrouw, ze is niet zo slim. Jees hoeveel verder kan je iemand niet helpen, geen enkele niets nada rekening houden met de verkrachting want die had daar toch geen invloed meer op, dat was al zoooooo lang geleden. Praten, praten, praten als brugman maar het hielp niet. Ze kan wel net naar de laagste vorm van het vmbo. Echt niemand die er enig idee van had hoe ver het effect van misbruik gaat. Dochter zelf wilde ook niet een jaar overdoen, die wilde naar de grote school. Eerst maar eens de zomer door zien te komen. Gelukkig was ik toen al op de site van seksueelgeweld en kon ik daar mijn frustratie kwijt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s